Geweldig: Ik kreeg net bericht dat er op zaterdag 12 maart a.s. een reünie is van de ‘Academie voor Journalistiek’ in Kampen. Ik heb me direct opgegeven…

Maar wat een toeval! Op diezelfde dag zou ik in Kampen meedoen aan een historische stadswandeling. Dat stond al maanden in mijn agenda, want het leek me erg leuk om weer eens rond de ‘Kamper Ui’ te slenteren en dan ook nog wat kennis op te slurpen. Maar dát ‘uitje’ gaat nu dus niet door. De reünie gaat voor!

Lijkt me geweldig om oud-studenten weer eens te zien en te horen wat er van iedereen geworden is. En zou mijn kamer aan de Voorstraat boven de dierenwinkel er nog zijn? Mijmer…

Jaren geleden heb ik onder de naam Gientje redelijk fanatiek een weblog volgeschreven met allerlei nieuws over media of curieuze zaken. Maar ook schreef ik meer of minder onderhoudende verhalen over privézaken. Mijn blog werd goed gelezen en ik kreeg veel reacties. Een leuke tijd, maar er ging ook vooral véél tijd in zitten. Vooral toen zoeksite Ilse web-log.nl overnam, werd het steeds tijdrovender om de weblog bij te houden. De vele nieuwe mogelijkheden maakten het er wat mij betreft niet makkelijker op…

Na enkele jaren wist ik niet meer hoe ik mijn weblog moest combineren met mijn werk en privéleven. Er ging téveel tijd inzitten. Onder het motto ‘alles of niets’ ben ik toen gestopt met mijn blog. Maar ik dacht er nog vaak met plezier aan terug.

Deze nieuwe website biedt me onverwacht de mogelijkheid om toch zo nu en dan weer wat letters op digitaal papier te knallen. Voor de liefhebber. Ik heb nog geen idee hoe vaak ik dit ga doen, want ik blijf een bezige bij, maar om je alvast een indruk te geven van hoe ik schrijf heb ik wat oude berichten van mijn weblog geplukt en ze hier een plekje gegeven.

Wie weet tot ziens op mijn blogplek?

Bij ons in huis is het op het oog altijd wel redelijk netjes, maar schijn bedriegt. Gientje is een klassiek geval van een hamsteraar. De inkoop loopt nogal eens uit de hand, waardoor de consumptie het niet bij kan benen en dan krijg je een overschot. Op dit moment zit ik daar middenin. Het huis puilt uit en ik denk met een schuldgevoel: “Ongelooflijk, dat een mens zoveel troep kan verzamelen!”.

Man en Gientje hebben een paar mooie Chinese kasten gekocht voor de woonkamer. Maar wat hebben we ons op de hals gehaald!? Want om plaats te maken, hebben we de oude schuifkast leeggehaald en die naar Zoon z’n speelkamer verhuist. Maar de nieuwe kasten moeten eerst nog een paar plankjes extra krijgen, dus nu staat de woonkamer vol met junk. Je begrijpt het al, dit noopt me ertoe eens drastisch met de stofkam door al onze troep te gaan. Want we (lees: ik) hebben wat verzameld de afgelopen jaren! Hier en daar kom ik zelfs nog babyspullen tegen van toen Zoon nog een klein hummeltje was, oude cassettebandjes die inmiddels nagenoeg geen geluid meer voortbrengen en nog meer oude meuk.

Maar als Gientje eenmaal aan het opruimen slaat, komt de ADHD-er in haar naar boven en begint ze overal tegelijk. Dus terwijl de woonkamer nog een megapuinhoop is, begin ik doodleuk in de voorraadkasten in de bijkeuken te rommelen. Daarin verzamel ik al mijn oorlogsvoedsel. Je weet wel, voor noodgevallen… Voor het geval ik eens ‘niets’ in huis heb, er onverwachts visite komt, we ingesneeuwd raken, de bom valt of de stroom uitvalt. Dan is een beetje voorraad altijd handig! Maar net als andere jaren blijkt ook nu weer dat ik TEVEEL voorraad heb, want veel van het houdbare voedsel kan rechtstreeks de Kliko in omdat het over datum is. “Doodzonde! En dat terwijl die arme kindjes in Afrika nog geen droge rijst hebben om te eten!”, hoor ik Moeder zeggen. En ze heeft gelijk. Dus neem ik me ook dit jaar weer voor om minder in te slaan.

Ook de rest van het huis heeft nodig een opruimbeurt nodig. Ik heb overal voorraadproblemen. Zo ben ik dol op make-up! Ik kan een drogisterij beginnen met alle potjes créme, zalf, nagellak, make-up, shampoo, douche- en badschuim en andere smeerseltjes die ik in de loop der jaren gekocht heb. Want je zal eens zonder komen te zitten! En bovendien vinden ze iedere keer weer nieuwe, betere producten uit met nóg betere gegarandeerde werking! Ik geef toe, ik heb een beetje een verzameltik wat dat betreft en ook krijg ik op mijn verjaardag en bij andere gelegenheden nog wel eens het een en ander toegestopt. Heerlijk! Maar als de kasten uitpuilen blijft het spul -vaak nog in de boodschappentas- op de slaapkamervloer staan. Voor later. Als ik tijd heb om het eens echt goed op te ruimen. Als die fase is aangebroken wordt Man gék! Hij moppert dan net zo lang op me, totdat ik het licht zie en aan het opruimen sla. Hij moet daar overigens wel erg lang voor mopperen, hoor… Werk aan de winkel dus in die drogisterij van mij.

Maar dan ben ik er nog niet. Want ook moet al het speelgoed van Zoon nodig gesorteerd worden. Hij vindt het namelijk geweldig om al zijn Lego, K’nex, Playmobil, Ministeck en ander klein speelgoedspul over zoveel mogelijk dozen te verdelen. Met als resultaat dat hij niets meer terug kan vinden en er vervolgens niet meer mee kan of wil spelen. Dus heb ik een paar flinke doorzichtige bakken gekocht voor in zijn ‘nieuwe’ kast. Maar eerst moet daarvoor al het speelgoed opnieuw onderverdeeld worden. De Lego bij de Lego, de K’nex bij de K’nex, enz. En Zoon heeft aan speelgoed geen gebrek. Zo klein als hij is, heeft hij bijna net zoveel rommel als een volwassene. Dus ook dat gaat me uren, zo niet dagen kosten!

Nog erger is dat het al járen de bedoeling is dat Zoon van zijn oude babykamer naar de grotere rommelkamer in de zuidvleugel verhuist (klinkt leuk toch, zo’n vleugel). Maar ja, ook dit voel je aankomen, de rommelkamer ligt vol met… rommel! Echt bomvol! Als ik iets kwijt wil, gooi ik de deur open, pleur het voorwerp naar binnen en doe dan snel de deur weer dicht uit angst dat ‘t als een boemerang weer bij me terug komt. Hartstikke jammer natuurlijk dat een van onze kamers slechts dient als opslagruimte, maar bij gebrek aan een zolder in ons platbedankte huis moéten we wel. Waar moeten we anders heen met de kerstpullen? Ook liggen in de rommelkamer de babyspullen van Zoon die ik niet weg wil doen, maar ook rotzooi die ik wél weg wil doen, maar waarvan ik niet zo snel weet waar naartoe dan wel, daarnaast dozen vol boeken en inderdaad- zelfs nog een beetje voorraad. Ik geef het toe met het schaamrood op mijn kaken.

Dus als Zoon een nieuwe kamer wil, moet de rommelkamer eerst leeg gehaald worden en moet ik van heel veel dingen afscheid nemen. We kunnen wel wát dingen bewaren in zijn oude babykamertje, maar die is niet zo groot en ligt dus zo vol. We hebben een enorm huis, maar hebben ook altijd ruimtegebrek.

Ik kan nog wel even doorgaan met de garage waar al mijn ‘kamer-in-Hilversum-spullen’ staan die ik nog moet uitzoeken, het kantoor dat volgestouwd ligt met dingen die ik nog moet doen en met vakbladen die ik nog wil lezen, met de keuken die uitpuilt en met de schuur die eveneens veel te veel herbergt. Maar je ziet het plaatje al voor je waarschijnlijk. Gientje is nu al een week aan het opruimen en heeft nog steeds veel te doen, dus gaat snel weer verder!

Wordt het ooit nog wat met de Nederlandse taal? Persoonlijk draag ik ons culturele erfgoed een warm hart toe, maar ik zie met afgrijzen hoe ermee wordt omgesprongen. E-mailen, sms-en, msn-en… alles moet snelsnelsnel. Er worden nog maar nauwelijks volzinnen gebruikt en woorden worden nog zelden uitgeschreven. Je bent een nerd als je dat (zoals Gientje) wel doet! Nederland krijgt er door die afkortdrang een geheel nieuwe taal bij: Neo-steno voor onwillige taalgebruikers.

Nu wil Gientje echt niet zeggen dat ze nooit fouten maakt. Dat is bijna onmogelijk! De Nederlandse spelling is tenslotte op een compleet ondoordachte en onlogische manier in elkaar gesleuteld. Je wordt als rechtgeaarde Nederlander al horendol van alle uitzonderingen die er zijn en die meestal voortkomen uit naamvallen die tot enkele eeuwen geleden nog actief werden gebezigd.

Dus als geboren Nederlander is het al bijna niet te doen, laat staan voor een buitenlander die zich de taal eigen wil maken! Het is simpelweg alleen te doen als je Maxima heet en jarenlang privé-les krijgt van een universitair geschoolde taal-nanny. Maar ook die taal-nanny kan waarschijnlijk aan Maxima niet uitleggen waarom het ‘de fiets’ is en niet ‘het fiets’. En waarom de verleden tijdsvorm van ‘loopt’ niet ‘loopte’, maar ‘liep’ is. Ik heb vroeger op school mijn leraar Nederlands (overigens een toffe peer die me ooit een 10 gaf voor mijn mondelinge examen) krankjorum gemaakt met al mijn vragen over de grammatica: “Zo is het nu eenmaal, ik weet ook niet waarom!”, was een veelgehoord antwoord.

Toch is de Nederlandse taal een mooie taal en het is daarom jammer dat ‘ie door een onvoorspelbare ballotagecommissie ergens in een achterkamertje steeds wordt bijgesteld tot wéér een ‘nieuwe’ spelling. Het is immer hetzelfde liedje. Denk je net te weten hoe iets geschreven wordt, moet je tóch weer de nieuwste uitgave van het Groene Boekje aanschaffen om te kijken hoe een woord in de tegenwoordige tijd ook alweer écht gespeld wordt. Ik stel me zo voor dat de hotemetoten van de Spellingcommissie in hetzelfde gebouw zit als de Belastingdienst. Ze zouden dezelfde slogan kunnen gebruiken: “Leuker kunnen we het niet maken… Wel nóg ingewikkelder!”.

Onder de onheilspellende titel ‘Terreur der taalgoden‘ bracht Elsevier een groot omslagartikel over het allernieuwste Groene Boekje, dat in 2006 verscheen. Volgens het blad beslist een ‘geheimzinnige, gesloten kaste van taalwetenschappers’ telkens over onze spelling, en zit de gewone taalgebruiker met de brokken. Verder wordt uiteengezet wie er verdienen aan de nieuwe spelling.

Je kunt nooit genóeg weten! Maar je kan ook niet álles weten! Je kan wel je best doen om zoveel mógelijk te weten te komen. En dan is een site over de wetenschap een leuke bron voor de leukste weetjes!

Want weet je bijvoorbeeld dat er per jaar maar liefst 11 kilometer haar uit je hoofd groeit? Of dat er in Nederland per jaar meer dan 700.000 proefdieren worden gebruikt voor wetenschappelijk onderzoek? Weet je dat de afstand van de aarde tot de zon 149.597.870.691 meter is? Of dat het woord robot afkomstig is van het Tsjechische robota dat ‘dwangarbeid’ betekent? Goed om te weten toch?

Sorry, moet even het bestraffende vingertje heffen. Je mag dit stukkie overslaan hoor… Verderop staan -speciaal voor jou- nog wel wat nietszeggende, triviale stukkies.

Afspraken worden steeds vaker met voeten getreden… Het lijkt wel alsof een belofte geen waarde meer heeft… Je komt het steeds vaker tegen… De service waar je als klant wel voor betaalt, maar waar je naar mag fluiten… De chagrijnige winkelbediendes die overal opduiken… Maar ook in onderlinge relaties lijkt soms veel mis te zijn… In het Noorden valt het nog redelijk mee, daar wonen Gientjes échte vrienden… Maar…
In Hilversum geeft ‘men’ graag z’n geheel eigen invulling aan woorden als ‘respect’, ‘belofte’, etc…. Zelfs mensen die uw weblogster nog van vroeger kent, uit het Noorden… Oud-collega’s waar nooit iets op aan te merken viel… Toffe lui die hier nog normen en waarden hadden… Maar als ze een half jaartje in het Gooise Walhalla werken, passen ze zich razendsnel aan hun omgeving aan… Het zijn net kameleons… Zo iemand neemt zelf contact op, of komt ondergetekende tot z’n verbazing op het Mediapark tegen: “Leuk! Werk jij hier ook? Klein wereldje, hè? Hoe is het met Man en Zoon? We moeten nodig eens een afspraak maken om bij te kletsen!”… Vervolgens hangt zo iemand even de ideale vriend of vriendin uit, om vervolgens niets meer van zich te laten horen… Gientje roept dan teleurgesteld dat er weer eens iemand ver’Gooi’d is… En dat roept ze regelmatig, want zo is het haar de afgelopen twee jaar in zeker tien gevallen vergaan… Dat waren duidelijk geen vrienden, maar ‘netwerkers’…

Stilte
Bij zakenrelaties is het al niet anders… De mediamanagers laten je al snel ‘even’ naar Hilversum komen voor een gesprek, ter plekke wordt je CV geprezen en worden er gouden bergen beloofd en vervolgens hoor je er niets meer van… De telefoon rinkelt niet, de postbode loopt je deur voorbij en zelfs je digitale postvak blijft leeg… Bel je er zelf achteraan, dan geven ze ‘niet thuis’, omdat ze weten dat je het waarschijnlijk snel opgeeft… Net als al die anderen deden die jou voorgingen… Het is helaas meer regel dan uitzondering…

Killer
Je merkt het al… Gientje wordt er soms zó gefrustreerd van! Ze is zelf netjes opgevoed, waarbij respect een belangrijk woord was en waar de gevleugelde uitspraak “Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doe dat ook een ander niet!” te pas en te onpas werd gebruikt… En hoewel ze wars is van alles wat maar op autoriteit lijkt, is dat toch een wijze les geweest. Ze kan daarom niet wennen aan dit nieuwe onmenselijke ‘klimaat’ waarin het steeds killer wordt… Hoezo integriteit? Respectloosheid! Waarom doen we zo tegen elkaar? Wees eerlijk! Dan weet iedereen waar ‘ie aan toe is. En als je vóóraf al weet dat je een belofte niet na kan komen… Máák deze dan &^%#$*@ ook niet! En verontschuldig je zodra je weet dat je verstek moet laten gaan. Dan is er geen mens die daar boos om wordt. Maar iemand gewoon laten stikken! BAH!

Meer respect voor elkaar dus! Gelukkig blijkt hieruit dat er meer Nederlanders zijn die er zo over denken. Iedereen wil kennelijk graag respect van de ander, maar laten we beginnen met het elkaar eerst te geven! Zo zouden we samen het begin van een nieuw tijdperk kunnen inluiden. Maar dan moeten we wel met z’n allen afspreken dat het vanaf nu écht anders moet! Voel je je aangesproken? Denk er dan eens over na en pak het voortaan anders aan…

Ook zo nieuwsgierig hoe het kan dat sommige liveprogramma’s bij de televisie direct ondertiteld kunnen worden? Is dat de helderziende blik van de ondertitelaar? Of zit er meer achter? Klikkerdeklak naar de website waarop het antwoord (in het engels) te vinden is (Bron: WCFCourier).

Zoals je weet is Gientje freelancer èn weblogger. Ze schrijft graag over haar werk, omdat ze er heel enthousiast over is. Maar het is weleens lastig, omdat ze geen opdrachtgevers voor het hoofd wil stoten of haar mond voorbij wil praten. Het voelt soms als een onmogelijke spagaat, want ze wil eerlijk kunnen zijn op haar weblog, maar ze wil er natuurlijk geen (nieuwe) opdrachtgevers door kwijtraken.

Deze (of is het ‘dit’) weblog wordt regelmatig bezocht door radio- en tv-collega’s. Leuk, maar ook lastig, want het is een klein wereldje. Gientje geeft daarom soms ook niet het onderste uit de kan, of houdt wijselijk haar mond over een gevoelig onderwerp. Jammer, want we leven tenslotte in een vrij land, met als belangrijkste principe ‘Vrijheid van meningsuiting’…

Inmiddels heeft haar log zowel werk opgeleverd als gekost. Gientje legt haar ziel soms namelijk behoorlijk bloot op haar log en dat vindt de één leuk, de ander vindt het aanstellerij. Geen probleem. Meningen verschillen. Uw weblogster schrijft vooral voor zichzelf, om haar gedachten te ordenen en natuurlijk ook voor haar vaste bezoekers. En daar gaat ze gewoon lekker mee door!

Heb jij ook een weblog én werk? Vul dan dit onderzoek in. Want er is veel onduidelijkheid over wat je nu wel en niet kan maken als het om werk en weblog gaat. Duurt niet lang. Paar minuutjes. Succes!

‘Ik los mysteries op: Hoe zijn mensen gestorven, wie waren ze, hoe zagen ze eruit. Meestal is geen sprake van een intact lichaam of skelet op de plaats delict. Her en der kom je dan lichaamsdelen en stukken bot tegen. Aangevreten door beren of geëxplodeerd. Maar ik slaap prima, het is mijn werk.’

Dood, verderf en speurwerk overbevolken televisie, boekhandel en bioscoop. Forensisch onderzoek is hot door series als CSI. Ook Gientje kijkt nog steeds haar ogen uit bij deze serie. Heerlijk om je luie hersens aan het werk te zetten ter ontspanning en te zien hoe die veel te mooie mensen de meest ingewikkelde moorden veel te snel oplossen. De echte forensisch expert, Emily Craig, over de dood, maden en Crime Scene Investigation. ‘Ik vrees dat CSI een verkeerd beeld geeft van wat ik doe.’

Op crimezone.nl lees je meer over Emily Craig en haar boek ‘De doden vertellen mij hun geheimen’, waarin ze over haar fascinerende werk vertelt.